Prayers and reflections

Could a praying mind still be fast to anger?

Yes—because prayer does not remove our humanity overnight. It slowly heals it.

Even when I pray, my heart still carries wounds, disappointments, and unspoken fears. Anger rises not because I lack faith, but because I am still learning how to trust, how to forgive, how to become more like You.

Jesus, You teach me a different way.

You say, “Learn from Me, for I am gentle and humble in heart” (Matthew 11:29).

You show me patience not as weakness, but as holy strength.

When You were insulted, You did not retaliate.

When You were wounded, You chose silence and mercy.

In Your restraint, I see the beauty of a heart fully surrendered to God.

Your Word reminds me, “Everyone should be quick to listen, slow to speak, and slow to become angry” (James 1:19).

And again, “The fruit of the Spirit is love, joy, peace, patience…” (Galatians 5:22).

So I understand that patience is not something I force—it is something Your Spirit forms within me.

The Buddha teaches me wisely,

“Holding on to anger is like grasping a hot coal… you are the one who gets burned,”

and I see how anger wounds me long before it heals anything.

Rumi whispers,

“Why are you busy with what is good and what is bad; pay attention to how things blend,”

and I begin to notice how anger often rises when I forget the deeper unity You are shaping.

So I come to You, Lord, honestly.

Jesus, my praying heart is not always a peaceful one.

Teach me to be slow to anger and quick to love.

Still my reactions before they become wounds.

Give me Your gentle heart when mine is restless.

Help me choose patience when everything in me wants to defend, argue, or withdraw.

Make me, little by little, more like You—

humble in spirit, rich in mercy, steady in love.

For You promise, “Blessed are the meek, for they shall inherit the earth” (Matthew 5:5).

Let prayer soften what life has hardened.

Let patience become the quiet sign of Your presence within me.

Amen

Hindi

क्या प्रार्थना करने वाला मन अब भी जल्दी गुस्सा हो सकता है?
हाँ—क्योंकि प्रार्थना रातों-रात हमारी इंसानियत को खत्म नहीं करती। यह धीरे-धीरे इसे ठीक करती है।

जब मैं प्रार्थना करता हूँ, तब भी मेरे दिल में ज़ख्म, निराशाएँ और अनकहे डर होते हैं। गुस्सा इसलिए नहीं आता कि मुझमें विश्वास की कमी है, बल्कि इसलिए आता है क्योंकि मैं अभी भी भरोसा करना, माफ़ करना, आपके जैसा बनना सीख रहा हूँ।

जीसस, आप मुझे एक अलग तरीका सिखाते हैं।
आप कहते हैं, “मुझसे सीखो, क्योंकि मैं दिल से नरम और विनम्र हूँ” (मैथ्यू 11:29)।
आप मुझे सब्र को कमज़ोरी नहीं, बल्कि पवित्र ताकत के तौर पर दिखाते हैं।
जब आपकी बेइज़्ज़ती हुई, तो आपने बदला नहीं लिया।
जब आपको चोट लगी, तो आपने चुप रहना और दया करना चुना।
आपके काबू में, मैं एक ऐसे दिल की खूबसूरती देखता हूँ जो पूरी तरह से भगवान के सामने सरेंडर हो।

आपका वचन मुझे याद दिलाता है, “हर किसी को सुनने में तेज़, बोलने में धीमा और गुस्सा होने में धीमा होना चाहिए” (जेम्स 1:19)। और फिर, “आत्मा का फल प्यार, खुशी, शांति, सब्र है…” (गलातियों 5:22)।
तो मैं समझता हूँ कि सब्र कोई ऐसी चीज़ नहीं है जिसे मैं ज़बरदस्ती करूँ—यह कुछ ऐसा है जो आपकी आत्मा मेरे अंदर बनाती है।

बुद्ध मुझे समझदारी से सिखाते हैं,
“गुस्से को पकड़े रहना गर्म कोयले को पकड़ने जैसा है… तुम ही जलोगे,”
और मैं देखता हूँ कि गुस्सा मुझे कुछ भी ठीक करने से बहुत पहले कैसे घायल कर देता है।

रूमी फुसफुसाते हैं,
“तुम अच्छे और बुरे में क्यों बिज़ी हो; ध्यान दो कि चीज़ें कैसे मिलती हैं,”
और मैं ध्यान देने लगता हूँ कि जब मैं उस गहरी एकता को भूल जाता हूँ जिसे आप बना रहे हैं तो गुस्सा अक्सर कैसे बढ़ता है।

इसलिए मैं ईमानदारी से आपके पास आता हूँ, प्रभु।

यीशु, मेरा प्रार्थना करने वाला दिल हमेशा शांत नहीं रहता।
मुझे गुस्सा करने में धीमा और प्यार करने में तेज़ होना सिखाओ।
मेरे रिएक्शन को घाव बनने से पहले शांत करो।
जब मेरा दिल बेचैन हो तो मुझे अपना कोमल दिल दो।
जब मेरे अंदर सब कुछ बचाव करना, बहस करना या पीछे हटना चाहता हो तो मुझे सब्र चुनने में मदद करो।

मुझे, धीरे-धीरे, अपने जैसा बनाओ—
मन में विनम्र, दया में समृद्ध, प्यार में स्थिर।
क्योंकि आप वादा करते हैं, “धन्य हैं वे जो नम्र हैं, क्योंकि वे धरती के वारिस होंगे” (मैथ्यू 5:5)।

प्रार्थना से वह नरम हो जाए जो ज़िंदगी ने कठोर कर दिया है।
धैर्य मेरे अंदर आपकी मौजूदगी का शांत संकेत बन जाए।
आमीन

Kannada

ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಕೋಪಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ಹೌದು – ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ನಮ್ಮ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ನಾನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗಲೂ, ನನ್ನ ಹೃದಯವು ಇನ್ನೂ ಗಾಯಗಳು, ನಿರಾಶೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾತನಾಡದ ಭಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಕೋಪವು ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಹೇಗೆ ನಂಬಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು, ಹೇಗೆ ನಿನ್ನಂತೆ ಆಗಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ.

ಯೇಸು, ನೀನು ನನಗೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುತ್ತೀಯ.
“ನನ್ನಿಂದ ಕಲಿಯಿರಿ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಸೌಮ್ಯ ಮತ್ತು ವಿನಮ್ರ ಹೃದಯ” (ಮತ್ತಾಯ 11:29) ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ.

ನೀವು ನನಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಪವಿತ್ರ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತೀರಿ.
ನೀವು ಅವಮಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ನೀವು ಪ್ರತೀಕಾರ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ನೀವು ಗಾಯಗೊಂಡಾಗ, ನೀವು ಮೌನ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ.

ನಿಮ್ಮ ಸಂಯಮದಲ್ಲಿ, ದೇವರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾದ ಹೃದಯದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

ನಿಮ್ಮ ವಾಕ್ಯವು ನನಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ, “ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕೇಳಲು ತ್ವರಿತವಾಗಿರಬೇಕು, ಮಾತನಾಡಲು ನಿಧಾನವಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಕೋಪಗೊಳ್ಳಲು ನಿಧಾನವಾಗಿರಬೇಕು” (ಯಾಕೋಬ 1:19).
ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, “ಆತ್ಮದ ಫಲ ಪ್ರೀತಿ, ಸಂತೋಷ, ಶಾಂತಿ, ತಾಳ್ಮೆ…” (ಗಲಾತ್ಯ 5:22).

ಆದ್ದರಿಂದ ತಾಳ್ಮೆ ನಾನು ಒತ್ತಾಯಿಸುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ – ಅದು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವು ನನ್ನೊಳಗೆ ರೂಪಿಸುವ ವಿಷಯ ಎಂದು ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಬುದ್ಧನು ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ,

“ಕೋಪವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಿಸಿ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಂತೆ… ನೀವು ಸುಟ್ಟುಹೋಗುವವನು,”

ಮತ್ತು ಕೋಪವು ಯಾವುದನ್ನೂ ಗುಣಪಡಿಸುವ ಮೊದಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಗಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

ರೂಮಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ,

“ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದ್ದರಲ್ಲಿ ಏಕೆ ನಿರತರಾಗಿದ್ದೀರಿ; ವಿಷಯಗಳು ಹೇಗೆ ಬೆರೆಯುತ್ತವೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಕೊಡಿ,”

ಮತ್ತು ನೀವು ರೂಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಳವಾದ ಏಕತೆಯನ್ನು ನಾನು ಮರೆತಾಗ ಕೋಪವು ಹೇಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಏರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ, ಕರ್ತನೇ, ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ.

ಯೇಸು, ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಹೃದಯ ಯಾವಾಗಲೂ ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಕೋಪಕ್ಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿರಲು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಸಲು ತ್ವರಿತವಾಗಿರಲು ನನಗೆ ಕಲಿಸು.

ನನ್ನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಗಾಯಗಳಾಗುವ ಮೊದಲು ಇನ್ನೂ.

ನನ್ನದು ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧವಾಗಿದ್ದಾಗ ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸೌಮ್ಯ ಹೃದಯವನ್ನು ಕೊಡು.

ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲವೂ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ವಾದಿಸಲು ಅಥವಾ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದಾಗ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ.

ನನ್ನನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ನಿನ್ನಂತೆ ಮಾಡು—
ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ವಿನಮ್ರ, ಕರುಣೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತ, ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ.

ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತೀಯ, “ದೀನರು ಧನ್ಯರು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆನುವಂಶಿಕವಾಗಿ ಪಡೆಯುವರು” (ಮತ್ತಾಯ 5:5).

ಜೀವನವು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿರುವುದನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಮೃದುಗೊಳಿಸಲಿ.

ತಾಳ್ಮೆಯು ನನ್ನೊಳಗಿನ ನಿನ್ನ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯ ಶಾಂತ ಸಂಕೇತವಾಗಲಿ.

ಆಮೆನ್

Malayalam

പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സിന് ഇപ്പോഴും കോപിക്കാൻ കഴിയുമോ?
അതെ – കാരണം പ്രാർത്ഥന നമ്മുടെ മനുഷ്യത്വത്തെ ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. അത് പതുക്കെ സുഖപ്പെടുത്തുന്നു.

ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ പോലും, എന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും മുറിവുകളും നിരാശകളും പറയാത്ത ഭയങ്ങളും വഹിക്കുന്നു. എനിക്ക് വിശ്വാസമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കണം, എങ്ങനെ ക്ഷമിക്കണം, എങ്ങനെ നിന്നെപ്പോലെയാകാം എന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോഴും പഠിക്കുന്നതിനാലാണ് കോപം ഉയരുന്നത്.

യേശുവേ, നീ എന്നെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വഴി പഠിപ്പിക്കുന്നു.
“എന്നിൽ നിന്ന് പഠിക്കൂ, കാരണം ഞാൻ സൗമ്യനും എളിമയുള്ളവനുമാണ്” (മത്തായി 11:29) എന്ന് നീ പറയുന്നു.

ക്ഷമ ബലഹീനതയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് വിശുദ്ധ ശക്തിയായിട്ടാണു നീ എനിക്ക് ക്ഷമ കാണിക്കുന്നത്.
നീ അപമാനിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, നീ പ്രതികാരം ചെയ്തില്ല.
നീ മുറിവേറ്റപ്പോൾ, നീ നിശബ്ദതയും കരുണയും തിരഞ്ഞെടുത്തു.

നിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ, ദൈവത്തിന് പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിയ ഹൃദയത്തിന്റെ ഭംഗി ഞാൻ കാണുന്നു.

നിന്റെ വചനം എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു, “എല്ലാവരും കേൾക്കാൻ വേഗതയുള്ളവരും, സംസാരിക്കാൻ വേഗതയുള്ളവരും, കോപിക്കാൻ വേഗതയുള്ളവരും ആയിരിക്കണം” (യാക്കോബ് 1:19).
വീണ്ടും, “ആത്മാവിന്റെ ഫലം സ്നേഹം, സന്തോഷം, സമാധാനം, ക്ഷമ എന്നിവയാണ്…” (ഗലാത്യർ 5:22).

അതിനാൽ ക്ഷമ ഞാൻ നിർബന്ധിക്കുന്ന ഒന്നല്ലെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു – അത് നിങ്ങളുടെ ആത്മാവ് എന്നിൽ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നാണ്.

ബുദ്ധൻ എന്നെ ജ്ഞാനപൂർവ്വം പഠിപ്പിക്കുന്നു,
“കോപം മുറുകെ പിടിക്കുന്നത് ഒരു ചൂടുള്ള കൽക്കരി പിടിക്കുന്നത് പോലെയാണ്… നിങ്ങൾ കത്തിച്ചുകളയുന്നത് നിങ്ങളാണ്,”

കോപം എന്തും സുഖപ്പെടുത്തുന്നതിന് വളരെ മുമ്പുതന്നെ എന്നെ എങ്ങനെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു.

റൂമി മന്ത്രിക്കുന്നു,

“എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ നല്ലതും ചീത്തയും എന്താണെന്ന് തിരക്കിലായിരിക്കുന്നത്; കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ കൂടിച്ചേരുന്നുവെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക,”

നീ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ആഴമേറിയ ഐക്യം ഞാൻ മറക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും കോപം എങ്ങനെ ഉയരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

അതിനാൽ, കർത്താവേ, സത്യസന്ധമായി ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വരുന്നു.

യേശുവേ, എന്റെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഹൃദയം എല്ലായ്പ്പോഴും ശാന്തമായ ഒന്നല്ല.

കോപത്തിന് സാവധാനവും സ്നേഹിക്കാൻ വേഗത്തിലുമായിരിക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കുക.

അവ മുറിവുകളാകുന്നതിന് മുമ്പ് എന്റെ പ്രതികരണങ്ങൾ തുടരുക.

എന്റെ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാകുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ സൗമ്യമായ ഹൃദയം എനിക്ക് നൽകൂ.

എന്നിലെ എല്ലാം പ്രതിരോധിക്കാനോ വാദിക്കാനോ പിൻവാങ്ങാനോ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ ക്ഷമ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കൂ.

എന്നെ ക്രമേണ അങ്ങയെപ്പോലെയാക്കണമേ—
ആത്മാവിൽ താഴ്മയുള്ളവനും, കരുണയിൽ സമ്പന്നനും, സ്നേഹത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവനും ആക്കേണമേ.

കാരണം, “സൗമ്യതയുള്ളവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ, അവർ ഭൂമിയെ അവകാശമാക്കും” (മത്തായി 5:5) എന്ന് നിങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.

ജീവിതം കഠിനമാക്കിയതിനെ പ്രാർത്ഥന മയപ്പെടുത്തട്ടെ.

ക്ഷമ എന്റെ ഉള്ളിലെ അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ നിശബ്ദ അടയാളമായി മാറട്ടെ.

ആമേൻ

Tamil

ஜெபிக்கும் மனம் இன்னும் கோபப்பட முடியுமா?
ஆம் – ஏனென்றால் ஜெபம் நம் மனித நேயத்தை ஒரே இரவில் நீக்குவதில்லை. அது மெதுவாக அதை குணப்படுத்துகிறது.

நான் ஜெபிக்கும்போது கூட, என் இதயம் இன்னும் காயங்கள், ஏமாற்றங்கள் மற்றும் சொல்லப்படாத பயங்களை சுமந்து செல்கிறது. எனக்கு நம்பிக்கை இல்லாததால் அல்ல, மாறாக எப்படி நம்புவது, எப்படி மன்னிப்பது, எப்படி உம்மைப் போல மாறுவது என்பதை நான் இன்னும் கற்றுக்கொண்டிருப்பதால் கோபம் எழுகிறது.

இயேசுவே, நீர் எனக்கு வேறு வழியைக் கற்பிக்கிறீர்.
“என்னிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள், ஏனென்றால் நான் மனத்தாழ்மையும் சாந்தமும் உள்ளவன்” (மத்தேயு 11:29) என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள்.

பொறுமையை பலவீனமாக அல்ல, பரிசுத்த பலமாக நீங்கள் எனக்குக் காட்டுகிறீர்கள்.

நீங்கள் அவமதிக்கப்பட்டபோது, ​​நீங்கள் பழிவாங்கவில்லை.
நீங்கள் காயமடைந்தபோது, ​​நீங்கள் மௌனத்தையும் கருணையையும் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்.

உங்கள் கட்டுப்பாட்டில், கடவுளிடம் முழுமையாக சரணடைந்த இதயத்தின் அழகை நான் காண்கிறேன்.

உங்கள் வார்த்தை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது, “எல்லோரும் கேட்க விரைவாகவும், பேச மெதுவாகவும், கோபப்பட மெதுவாகவும் இருக்க வேண்டும்” (யாக்கோபு 1:19).

மீண்டும், “ஆவியின் கனி அன்பு, மகிழ்ச்சி, அமைதி, பொறுமை…” (கலாத்தியர் 5:22).

எனவே பொறுமை என்பது நான் கட்டாயப்படுத்துவதில்லை என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன் – அது உங்கள் ஆவி எனக்குள் உருவாக்கும் ஒன்று.

புத்தர் எனக்கு ஞானமாக கற்பிக்கிறார்,

“கோபத்தைப் பற்றிக்கொள்வது ஒரு சூடான நிலக்கரியைப் பிடிப்பது போன்றது… நீங்கள்தான் எரிக்கப்படுகிறீர்கள்,”

எதையும் குணப்படுத்துவதற்கு முன்பே கோபம் என்னை எவ்வாறு காயப்படுத்துகிறது என்பதை நான் காண்கிறேன்.

ரூமி கிசுகிசுக்கிறார்,

“நீங்கள் ஏன் நல்லது கெட்டது என்பதில் மும்முரமாக இருக்கிறீர்கள்; விஷயங்கள் எவ்வாறு கலக்கின்றன என்பதைக் கவனியுங்கள்,”

நீங்கள் வடிவமைக்கும் ஆழமான ஒற்றுமையை நான் மறக்கும்போது கோபம் எவ்வாறு அடிக்கடி எழுகிறது என்பதை நான் கவனிக்கத் தொடங்குகிறேன்.

ஆகையால், நான் உங்களிடம் வருகிறேன், நேர்மையாக, ஆண்டவரே.

இயேசுவே, என் ஜெபிக்கும் இதயம் எப்போதும் அமைதியானது அல்ல.

கோபத்திற்கு மெதுவாகவும், அன்பு செலுத்த விரைவாகவும் இருக்க எனக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள்.

அவை காயங்களாக மாறுவதற்கு முன்பு என் எதிர்வினைகளை இன்னும் நிறுத்துங்கள்.

என்னுடையது அமைதியற்றதாக இருக்கும்போது உங்கள் மென்மையான இதயத்தை எனக்குக் கொடுங்கள்.

என்னில் உள்ள அனைத்தும் பாதுகாக்க, வாதிட அல்லது பின்வாங்க விரும்பும்போது பொறுமையைத் தேர்வுசெய்ய எனக்கு உதவுங்கள்.

என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உம்மைப் போலவே ஆக்குங்கள்—
ஆவியில் தாழ்மையுள்ளவராகவும், இரக்கத்தில் ஐசுவரியமுள்ளவராகவும், அன்பில் நிலைத்தவராகவும்.

ஏனென்றால், “சாந்தகுணமுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள், அவர்கள் பூமியைச் சுதந்தரித்துக் கொள்வார்கள்” (மத்தேயு 5:5) என்று நீர் வாக்குறுதி அளிக்கிறீர்.

வாழ்க்கை கடினப்படுத்தியதை ஜெபம் மென்மையாக்கட்டும்.

பொறுமை எனக்குள் உம்முடைய பிரசன்னத்தின் அமைதியான அடையாளமாக மாறட்டும்.

ஆமென்